Interview Lavinia Meijer


Interview met Lavinia Meijer, winnaar van de Mensa Fonds Award ‘Maatschappij’

Lavinia Meijer is één van Nederlands bekendste harpisten. Ze was 8 jaar toen haar hoogbegaafdheid aan het licht kwam. Op haar 9e nam ze plaats achter de harp, op haar 11e mocht ze naar het gymnasium, op haar 13e gaf ze concerten en (pas) op haar 17e ging ze naar het Conservatorium. Nu wordt ze als 32-jarig internationaal artieste bedolven onder de waardering. Lavinia is een goed voorbeeld van een hoogbegaafd persoon die het maatschappelijk ver heeft geschopt. Toch nam ze op 7 november 2015 de Mensa Fonds Award in de categorie Maatschappij bescheiden en verrast in ontvangst.

Lavinia, gefeliciteerd! Vertel, hoe ervaar je deze erkenning?
“De nominatie was al een grote verrassing, omdat ik niet echt actief ben binnen Mensa. Ik weet nog steeds niet wie mij heeft genomineerd… Ik voel mij wel trots. In 2011 werd ik voor het programma Pavlov getest op talent en succesfactoren. Volgens de professor kon ik met mijn hoge score alles worden en doen. Enerzijds voelde ik me gevleid, anderzijds vond ik het jammer dat mijn talent blijkbaar niet per se bij de harp ligt. De Award maakt dat een klein beetje goed. Ik weet daardoor dat mensen de creativiteit in mij zien, en de manieren waarop ik de harp bespeel, belicht en presenteer.”


Wat voegt deze Award toe aan alle prijzen die je al hebt?
“Naar buiten toe ben ik voorzichtig om het te uiten. Ik identificeer me liever niet pontificaal met hoogbegaafdheid en wil mezelf niet op een voetstuk zetten. De harp heeft een verheven imago. Al jaren ben ik bezig om dat eraf te halen en de harpmuziek naar het volk te brengen. Ik communiceer graag via eenvoudige taal zodat iedereen me begrijpt. Ik hoorde van Mensalen dat ze vinden dat ik me in de media inderdaad zo toegankelijk opstel. Daarom voelt het voor mij als persoon als een mooie prijs.”

Wat betekenen inspiratie en tegenslag voor jou?
“Beide komen en gaan. Onlangs speelde ik in Amersfoort voor vluchtelingen. Die mensen zitten zo op een dieptepunt, wat kan ik dan nog over mijn eigen dieptepunten zeggen…ik probeer veel te relativeren. Wat mij inspireert, is het moment, wie ik tegenkom, wat ik meemaak, en hoe ik daarop kan inspelen door open en nieuwsgierig in beweging te blijven.”

Waartoe motiveert de Award jou?
“Toen ik in 2010 lid werd van Mensa, verwachtte ik een platform voor creatievelingen. Mensen die samen iets opbouwen en actuele problemen aanpakken. Zo heb ik het tot op heden nog niet ervaren, maar bij de uitreiking vond ik juryvoorzitter Leila (Prnjavorac, red.) heel inspirerend. Ik vind het belangrijk dat hoogbegaafdheid positief en luchtig wordt gepresenteerd. De Award zie ik dan ook als stimulans om -eventueel- een voorbeeld voor anderen te zijn.”

Wat zie jij als je jezelf van een afstand bekijkt?
“Iemand die best wel ingetogen is en bescheiden kan overkomen. Maar die ook stevige standpunten en missies heeft en zich duidelijk kan uitdrukken. Iemand die kan ‘impregneren’, kan overtuigen. Hopelijk ook een eerlijk iemand die dichtbij zichzelf blijft en open over zichzelf vertelt. En hopelijk ook iemand die een bepaalde interesse toont in haar omgeving. Iemand die in het nu wil leven.”

Wat adviseer je toekomstige genomineerden, winnaars en voordragers?
“Professor John Grin merkte tijdens zijn lezing bij de uitreiking op dat hij vond dat de jury haar werk niet goed had gedaan, omdat er weinig informatie voorhanden was over hoe de genomineerden omgingen met tegenslagen. Ik zou de jury willen tippen om de nomineerden gewoon te bellen en te vragen wat ze willen weten. Dat komt zo’n presentatie over de genomineerden ten goede.”